Na początku wybiera się zakres: cały rysunek w przestrzeni modelu (opcja „Rysunek”, Enter) albo wskazane obiekty (opcja „Obiekty”, po której następuje zaznaczanie). Następnie otwiera się okno z listą pozycji i ich długością, w którym wybiera się grupowanie: po warstwie albo po rodzaju linii. Obiekt z rodzajem linii „JakWarstwa” (ByLayer) jest zaliczany do rodzaju linii swojej warstwy, więc trasa trafia do właściwej pozycji niezależnie od sposobu narysowania. Przy grupowaniu po warstwie bloki są liczone w kolumnie „Bloki [szt.]”, przy grupowaniu po rodzaju linii mają osobne wiersze.
Kreskowania też wchodzą do zestawienia: w wierszu ich warstwy podawane są pole i obwód (suma wszystkich konturów, razem z wyspami). Przy grupowaniu po rodzaju linii kreskowanie ma własny wiersz według wzoru, np. ANSI31 (kreskowanie).
W oknie zaznacza się też kolumny tabeli: długości, sztuki bloków, pola kreskowań, obwody kreskowań. Na starcie zaznaczone są te, dla których rysunek zawiera dane. Tabela, schowek i suma uwzględniają tylko wybrane kolumny.
Pozycje można odznaczać na liście. Przy grupowaniu po rodzaju linii linia ciągła jest odznaczona od razu, o ile na liście jest też inny rodzaj linii: ciągła to wtedy zwykle kontury, a trasą jest drugi rodzaj. Gdy wszystkie linie są ciągłe, pozostaje zaznaczona. Pole wyszukiwania zawęża listę, a pod nią widać sumę zaznaczonych pozycji.
„Wstaw tabelę” rysuje tabelę we wskazanym miejscu, z wierszem sumy na dole. „Kopiuj do schowka” przenosi te same dane do Excela (Ctrl+V).
Długości i obwody w tabeli są w metrach, pola w metrach kwadratowych. W oknie wybiera się jednostkę, w jakiej narysowano rysunek (mm, cm albo m); domyślnie proponowana jest jednostka z ustawień rysunku. Jeśli rysunek zawiera wymiary, okno podaje ich typową wartość, co pomaga wybrać jednostkę. Pole „Skala tabeli 1:” (1:50, 1:100, 1:200 lub 1:500) ustala wysokość tekstu tabeli: odpowiada ona 2,5 mm na wydruku w wybranej skali; dla rysunku bez ustawionej jednostki wysokość tekstu pozostaje taka jak dotychczas. Tabela zapamiętuje swoje ustawienia, także wybór kolumn. Tabela trafia domyślnie na warstwę bieżącą; własna warstwa GSAI_ILOSCI powstaje po zaznaczeniu tej opcji w oknie. Obiekty na warstwach GSAI_* nie są liczone. Obiektów, których nie udało się zmierzyć, narzędzie nie wlicza i podaje ich liczbę w wierszu poleceń; gdy nie da się zmierzyć obwodu kreskowania, w komórce widnieje „-”, a nie zero.
Gdy zmieni się uwzględniony obiekt albo (przy zakresie „Rysunek”) w rysunku pojawi się nowy, tabela robi się czerwona. Samo zaznaczenie obiektu jej nie zmienia, a po cofnięciu zmiany (Ctrl+Z) tabela wraca do zwykłego koloru. GSAI_ODSWIEZ przelicza ją w miejscu; przy zakresie „Rysunek” uwzględnia też obiekty dorysowane później, przy zakresie „Obiekty” — tylko wskazane wcześniej. Narzędzie działa na zapisanych rysunkach klienta. Tabela staje w punkcie wskazanym, także przy obróconym lub przesuniętym układzie współrzędnych użytkownika (UCS): biegnie wtedy wzdłuż osi X tego układu, a odświeżenie nie zmienia jej położenia.