Ramką jest zamknięta polilinia o co najmniej czterech wierzchołkach, np. prostokąt. Otwarte polilinie i linie, takie jak ściany zaznaczone oknem, są pomijane, a wiersz poleceń podaje, ile obiektów pominięto. Każda ramka otrzymuje układ z rzutnią o rozmiarze ramki, w podanej skali, wyśrodkowaną i zablokowaną. Układy są nazywane kolejno, np. „Ramka 1”, „Ramka 2”, i ustawiane na końcu paska zakładek w kolejności ramek.
Jednostkę wybiera się z listy: mm, cm albo m. Okno podpowiada ją na podstawie ustawienia INSUNITS rysunku (4, 5 i 6 to mm, cm i m); gdy rysunek nie ma jednostek albo ma inne, podpowiadane jest mm. Ramki są w jednostkach rysunku, a papier w milimetrach, więc od jednostki zależą rozmiar rzutni, jej skala i dobór papieru. Przykład: ramka A3 w skali 1:100 daje rzutnię 420 × 297 mm niezależnie od tego, czy rysunek jest w mm, cm czy m, o ile wybrana jednostka odpowiada rysunkowi.
Przy wzorze „Automatycznie — papier dobrany do ramki” narzędzie dobiera kartkę ISO (A4–A0) do rozmiaru rzutni, w orientacji ramki. Jeśli w rysunku jest układ z taką kartką, nowy układ powstaje na jego podstawie; w przeciwnym razie kartka jest ustawiana w nowym układzie na drukarce DWG To PDF, o czym informuje wiersz poleceń. Do druku na ploterze należy wybrać własny ploter i format kartki. Gdy wybrano konkretny wzór, papier i ustawienia wydruku pochodzą z tego wzoru. Jeśli rzutnia nie mieści się na papierze (wzór wybrany ręcznie albo rzutnia większa niż A0), wiersz poleceń podaje, który układ poprawić. Rzutnie, które miał wzór, są usuwane z nowych układów, a ich liczba jest podawana. Gdy krótszy bok rzutni wychodzi poniżej 100 mm, wiersz poleceń ostrzega, że rzutnia jest podejrzanie mała, i prosi o sprawdzenie jednostki rysunku i skali. Gdy rzutnia mieści się na kartce, ale zajmuje mniej niż 85% jej dłuższego wymiaru, podawana jest skala, przy której wypełniłaby kartkę. We wszystkich tych przypadkach rzutnia powstaje.