Z chmury punktów wysokościowych buduje model terenu i kreśli warstwice w rysunku, z warstwicami głównymi i podpisami wysokości. GstarCAD nie tworzy warstwic z punktów pomiarowych.
Warstwice
Polecenie: GSAI_TIN
Polecenie: GSAI_TIN
Z chmury punktów wysokościowych buduje model terenu i kreśli warstwice w rysunku, z warstwicami głównymi i podpisami wysokości. GstarCAD nie tworzy warstwic z punktów pomiarowych.
Warstwice, czyli rzeźba terenu z punktów pomiarowych, bez wychodzenia do osobnego programu. Drugi tryb okna odczytuje rzędną terenu w dowolnie wskazanym punkcie.
Narzędzie buduje z nich model terenu i kreśli warstwice w wybranym cięciu: 0,01; 0,02; 0,05; 0,1; 0,25; 0,5; 1; 2 lub 5 m. Drobne cięcie jest przeznaczone dla terenu płaskiego, o różnicach wysokości poniżej metra. Warstwice będące wielokrotnością wybranej wysokości głównej (0,1; 0,5; 1; 5; 10 lub 25 m) są wyróżniane jako główne — rysowane grubszą linią i opisywane wysokością (opisy można wyłączyć). Przy cięciu poniżej 1 m opisy mają dwa miejsca po przecinku (np. 100,10). Każda warstwica jest narysowana na wysokości swojej rzędnej Z (rzędna polilinii). Podpisy są ustawione tak, że góra cyfr wskazuje kierunek wzniesienia (zasada z instrukcji K-1; nie dotyczy brzegu modelu terenu). Wielkość opisów wynika ze skali wydruku i jednostki rysunku wybranych w oknie. Warstwice mają kolor, który na wydruku jest czarny, a na ciemnym tle ekranu biały (do wydruku można też wybrać brąz). Opcjonalnie można dodać podpisy rzędnych przy punktach, siatkę trójkątów, kolorowanie według wysokości i mapę spadków. Powyżej 50 tys. punktów narzędzie uprzedza, że obliczenia mogą potrwać od kilku do kilkudziesięciu sekund. Gdy przy wybranym cięciu wychodzi ponad 2000 poziomów warstwic, narzędzie podaje ich liczbę i pyta, czy rysować mimo to; odpowiedź „Nie” (Enter) albo Esc kończy polecenie bez rysowania.
Okno narzędzia zaczyna się od wyboru trybu: „Warstwice” (domyślny, opisany wyżej) albo „Rzędna z TIN”. W trybie „Rzędna z TIN” z okna obowiązują tylko źródło punktów (rysunek albo plik), jednostka rysunku, skala, podgląd siatki trójkątów i krawędź terenu; pozostałe ustawienia dotyczą trybu „Warstwice” i w tym trybie są w oknie wygaszone. Punkty wysokościowe wskazuje się w rysunku albo wczytuje z pliku tak jak przy warstwicach (co najmniej trzy); narzędzie buduje z nich model terenu, ale warstwic nie rysuje. Przed wskazywaniem miejsc rysuje siatkę trójkątów i krawędź terenu, jeśli zostały zaznaczone, dzięki czemu po wczytaniu punktów z pliku od razu widać, gdzie leży teren. Następnie można wskazywać dowolne miejsca w rysunku: w każdym narzędzie podaje w wierszu poleceń rzędną terenu (Z = … m), liczoną z trójkąta modelu terenu, w którym leży wskazany punkt, i wstawia w tym miejscu krzyżyk oraz opis z rzędną z dwoma miejscami po przecinku. Krzyżyk i opis trafiają na warstwę GSAI_RZEDNE_PKT; wysokość opisu wynika ze skali i jednostki rysunku wybranych w oknie. Punkt wskazany poza obrysem modelu terenu nie dostaje opisu: wiersz poleceń informuje, że leży poza obrysem, a wskazywanie trwa dalej. Enter lub Esc kończy pracę; wiersz poleceń podaje wtedy liczbę wstawionych rzędnych i liczbę punktów poza obrysem.
W obu trybach okno ma opcję „Krawędź terenu (obrys punktów)”, domyślnie wyłączoną. Po jej zaznaczeniu narzędzie rysuje zamkniętą polilinię po zewnętrznym brzegu modelu terenu, na osobnej warstwie; przy obwiedni jest to brzeg modelu ograniczonego obwiednią.
W trybie „Warstwice” okno ma też opcję „Linie nieciągłości”, domyślnie wyłączoną. Po jej zaznaczeniu narzędzie prosi o wskazanie linii i polilinii z rzędnymi, np. krawędzi jezdni albo górnej i dolnej krawędzi skarpy. Ich wierzchołki dochodzą do punktów terenu, a odcinki stają się krawędziami trójkątów, których triangulacja nie przecina, więc warstwice i siatka załamują się na tych liniach. Polilinia płaska bez rzędnej jest pomijana z komunikatem. Linie przecinające się poza wspólnym punktem nie są uwzględniane: narzędzie podaje komunikat i liczy model bez nich. Linie powinny obejmować cały zasięg punktów na danym odcinku.
W trybie „Warstwice” okno ma opcję „Ogranicz powierzchnię zamkniętą polilinią (obwiednia)”, domyślnie wyłączoną. Po włączeniu narzędzie prosi o wskazanie zamkniętej polilinii. Trójkąty modelu terenu, których środek leży poza obwiednią, są pomijane, dzięki czemu warstwice nie wychodzą poza granicę opracowania. Wiersz poleceń podaje liczbę wierzchołków obwiedni i liczbę pominiętych trójkątów. Wskazanie obiektu innego niż zamknięta polilinia pomija obwiednię, a Enter oznacza pracę bez obwiedni.
Narzędzie czyta zwykłe punkty z rzędną wysokości (np. z importu współrzędnych), także w plikach otrzymanych od innej osoby i ponownie otwartych; bloki pikiet wstawione importem GSAI_XYZ są czytane jak punkty, a teksty z rzędnymi i inne bloki są pomijane. Odczyt z zapisanego pliku wymaga aktualnej wersji GstarCAD 2027 — w starszej wersji narzędzie pomija taki punkt i informuje o tym, zamiast liczyć z mniejszej liczby punktów bez ostrzeżenia. Gdy wśród wybranych punktów są punkty z rzędną i punkty o rzędnej 0 (np. punkty mapy bez wysokości obok pikiet), punkty o rzędnej 0 nie wchodzą do modelu terenu, a wiersz poleceń podaje ich liczbę. Jeżeli wszystkie punkty mają rzędną 0, narzędzie przerywa pracę i wyświetla komunikat z pytaniem, czy punkty mają rzędne. Warstwice są zwykłą geometrią rysunku, więc zostają po zapisie. Warstwy wybiera się w sekcji „Warstwy” okna, osobno dla każdego rodzaju elementów (domyślnie warstwa bieżąca). Całość można cofnąć jednym poleceniem UNDO.
Punkty wysokościowe wskazuje się w rysunku albo wczytuje z pliku tekstowego ze współrzędnymi X Y Z.
W GstarCAD 2027: zakładka Ai Powertools → ikona → kafelek narzędzia. Albo nazwa polecenia w wierszu poleceń i Enter. Pełny opis w podręczniku (PDF).



